test

PQS (z ang. Picture Quality Scale, pol. Podziałka Jakości Obrazu) – wypada do specjalnej grupy miar znajdujących się na granicy miar wektorowych i skalarnych a podobnie obiektywnych i subiektywnych dotyczących porównań jakości obrazów rekonstruowanych. Podziałka Jakości Obrazu zbudowana jest na przestrzeni kilku miar skalarnych zredukowanej definitywnie do czynników zdekorelowanych, których liniowa matactwo ustala atut skalarnego ekwiwalentu jakości danego obrazu. Maksymalizując szczebel korelacji ekwiwalentu z oceną subiektywną powoduje, że wagi liniowej kombinacji ustalane są drogą testów subiektywnych.

Dokładniej pisząc o PQS jest to jeszcze raz doza ze skalarnym ekwiwalentem, która jest zbudowana na szerokiej przestrzeni gildia pozwalającej wziąć w rachubę różne rodzaje zniekształceń wprowadzanych w procesie kompresji stratnej. W pobliżu pomocy analizy składowych głównych, a potem liniowej kombinacji składowych zredukowanej przestrzeni, przestrzeń ta jest redukowana. Na kompatybilność z oceną subiektywną, wagi w tej kombinacji są optymalizowane metodą regresji. W etapie konstruowania miary PQS są przeprowadzone testy obserwacyjne do oceny jakości określonego rodzaju danych, jest to tok całkiem zdeponowany i czasochłonny. Blisko niewielkich kosztach obliczeniowych w późniejszej fazie nota kolejnych obrazów danej klasy jest nuże automatyczna. Wyznaczona skalarna zaleta PQS charakteryzuje integralny ranga zniekształceń rekonstrukcji danego obrazu względem oryginału. PQS ma kierunek składany, jakkolwiek zasadniczo jest miarą porównawczą dokąd cechy z przestrzeni pierwotnej (zanim redukcją) określające typ rekonstrukcji obrazu są wyznaczane względem obrazu oryginalnego. Cechy te charakteryzują różne własności obrazu, zarówno lokalne jakże globalne, zniekształcenia losowe, błędy skorelowane i strukturalne, a również efekty blokowe w kierunku pionowym w jaki sposób i poziomym. Na podstawie pięciu współczynników zniekształceń pierwotnej przestrzeni gildia konstruowana jest doza PQS. Wartości poszczególnych pikseli godnie obrazu oryginalnego (o rozmiarach M×N) a rekonstruowanego po kompresji stratnej. Obok pomocy współczynników zniekształceń wyliczana jest w każdym przypadku lokalna odwzorowanie zniekształceń Φi(m,n), pozwalająca z kolei opisać cechy charakterystyczne atut współczynnika zniekształceń Φ.

Spis treści

• 1 Współczynniki zniekształceń pierwotnej przestrzeni cech
  • 1.1 Zgromadzenie I
  • 1.2 Zgromadzenie II
• 2 Zrąb blokowy skali jakości obrazu
• 3 Przypisy
• 4 Zobacz też
• 5 Linki zewnętrzne

//

Współczynniki zniekształceń pierwotnej przestrzeni cech

Współczynniki te możemy wziąć udział na duet grupy. Pierwszą grupę reprezentują współczynniki φ1 i φ2 charakteryzujące zniekształcenia losowe, niemniej druga rada składa się z trzech współczynników φ3, φ4, φ5 opisujących błędy strukturalne i lokalnie skorelowane.

Klaster I

Współczynniki charakteryzujące zniekształcenia losowe:

ф1 - dziewiczy wskaźnik charakteryzuje zniekształcenia losowe
w tym przypadku plan zniekształceń uwzględnia funkcję „ważenia” szumu telewizyjnego WTV( * ) zdefiniowaną pod ręką użyciu standardu CCIR 567-1, którą od tego czasu splata się ( * ) z obrazem różnicowym ef( * )
ф2 - pozostały wskaźnik również jest ustępliwy za zniekształcenia losowe
kompletny algorytm percepcji wzrokowej obrazów wykorzystany w tym przypadku, bazujący został pośród innymi na aproksymacji prawa Webera-Fechnera o czułości kontrastu wedle zależności:

e(m,n) = γ(m,n) − γ − (m,n)

Klaster II

Współczynniki opisujące błędy strukturalne i lokalnie skorelowane:

ф3 - trzecia część wskaźnik dotyczy efektów blokowych
współczynnik ów definiuje się w charakterze średnią geometryczną dwóch składowych charakteryzujących zniekształcenia powstające na granicy bloków w kierunku poziomym;
ф4 - następujący czwarty iloraz odpowiada za błędy skorelowane lokalnie
błędy skorelowane lokalnie są do licha i trochę w wyższym stopniu widoczne od błędów losowych plan zniekształceń wykorzystuje miarę lokalnej korelacji w przestrzeni obrazowej;
ф5 - niedawny piąty dzielnik odnosi się do błędów w sąsiedztwie wyraźnych krawędzi
Współczynnik ów stosowny jest z psychowizualnym efektem występującym
w pobliżu obserwacji zniekształconych obrazów. W sąsiedztwie struktur o dużych gradientach, pisząc prościej w obszarach o dużych zmianach kontrastu występuje zwalczanie widoczności zniekształceń, co nazywane jest maskowaniem widzenia (ang. visual masking);

Zrąb blokowy skali jakości obrazu

Schemat metody PQS Skali Jakości Obrazu; W-F oznacza aproksymację prawa Webera-Fechnera o czułości kontrastu, W1-W5 to algorytmy wyznaczania wartości pięciu map zniekształceń φ1-φ5

obrazuje redukcję pierwotnej przestrzeni gildia φ1-φ5 do wartości skalarnej PQS (obrazek po prawej). W wartości kilku współczynników φ1-φ5 znajduje odzwierciedlenie to samo wykrzywienie, których tryb konstrukcji pierwotnej przestrzeni gildia, uwzględniającej różnego typu zniekształcenia zawiera pewną redundancja. Wartości tych współczynników będą, przeto skorelowane. Tak aby zabić redundancja opisu zniekształceń korzysta się z analizy składowych głównych w celu redukcji pierwotnej przestrzeni gildia. Eksperymenty , z których trzy największe wartości własne macierzy kowariancji szeregu wektorów pierwotnej przestrzeni gildia, uzyskanych w testach z obrazami naturalnymi, reprezentują 99.5% energii całego sygnału. Postanowiono o zastosowaniu redukcji pięciowymiarowej przestrzeni pierwotnej do przestrzeni trójwymiarowej, blisko czym bazą przekształcenia są trzy wektory własne, odpowiadające największym wartościom własnym wspomnianej macierzy kowariancji. Powstała nowa przestrzeń zawiera reprezentację składowych głównych (Z1,Z2,Z3), redukowaną potem do jednej wartości PQS za pomocą liniowej kombinacji:

gdzie J = 3, niemniej jednak wartości bj dobierane są metodą regresji liniowej minimalizując błąd między wartościami PQS i wynikami oceny subiektywnej.

Przypisy

1. ↑ 1,0 1,1 M. Miyahara, K. Kotani, V. R. Algazi. „Objective Picture Quality Scale (PQS) For Estetyka Coding,” IEEE Odrętwienie. on Communications, vol. 46, no. 9, pp. 1215-1226, Sept. 1998.
2. ↑ CCIR: Rec.567-1 Transmission performance of television circuits designed for use in international connections, pl-38. In Recommendations and reports of the CCIR and ITU, Geneva, 1982.

Zobacz też

• Obliczeniowa Dawka Wiarygodności

Linki zewnętrzne

• PQS - Podziałka Jakości Obrazu

Banknot 500 zł z widocznym po lewej znakiem wodnym wielotonowym

Tonalny herb hydrologiczny na japońskim banknocie

Filigran na brytyjskim znaczku pocztowym z k.XIX w.

Znak hydrologiczny (nazwany również filigranem) - to obdarzony charakterem film dostrzegalny w świetle przechodzącym, uzyskiwany w trakcie formowania papieru. Jest on widzialny zaledwie podziękowanie zróżnicowanej grubości warstwy papieru bądź zagęszczeniu włókien. Nuże przeważnie praktyczny jest w charakterze gwarancja druku.

Pierwotnie znaki wodne powstawały w trakcie ręcznego czerpania papieru, podziękowanie przymocowanym do sita prostym, linearnym wizerunkom wykonanym z cienkiego drutu. Powłoka papieru tym miejscu była cieńsza, co pozwalało dostrzec filigran blisko spoglądaniu wobec przestrzeń niezadrukowana. Najstarsze znaki wodne znaleziono na papierach włoskiej czerpalni w Fabriano z 1282 r. W Polsce najdawniejszym znakiem jest zdwojony krucyfiks z papierni w Prądniku Czerwonym poniżej Krakowem z k.XV w. Oryginalnie stanowiły pionowy herb służbowy wytwórcy ewentualnie majstra, przedstawiały statystycznie uproszczone, niewielkie wizerunki heraldyczne, inicjały, symbole religijne, umieszczane pomiędzy jednego półarkusza papieru. Od XVI w. zaczęły symbolizować podobnie odmiana i struktura danych papieru, znaki stawały się bogatsze, większe i umieszczane bywały w kilku miejscach sita. Zaczęto ponadto upodobać sobie rolę znaku wodnego w charakterze jednego z dowodów autentyczności dokumentu. W miarę rozwoju technologii papiernictwa zaczęto aplikować znaki tonowe, tworzące kiedy niekiedy skomplikowane i piękne przedstawienia plastyczne. Maszynowa wyrób papieru zmieniła technologię wykonywania znaków wodnych, które zaczęły być tłoczone maszynowo na wstędze wilgotnego papieru przez blaszane ornamenty przymocowane do egutera. Sprawność pozwala na uzyskanie skomplikowanych wzorów różnego typu:

• Znak hydrologiczny jednotonowy przejrzysty (nazwany pozytywowym): herb hydrologiczny jaśniejszy aniżeli papier. Uzyskuje się go przez wypukłe tłoczenie wstęgi papieru (w tym miejscu papier jest cieńszy).
• Znak hydrologiczny jednotonowy mocny (nazwany negatywowym): herb hydrologiczny ciemniejszy aniżeli papier. Uzyskuje się go przez wklęsłe tłoczenie wstęgi papieru (w tym miejscu papier jest grubszy).
• Znak hydrologiczny dwutonowy: herb hydrologiczny z elementami ciemniejszymi i jaśniejszymi aniżeli papier. Tworzy go herb hydrologiczny negatywowy i pozytywowy.
• Znak hydrologiczny wielotonowy: herb hydrologiczny z łagodnymi przejściami od tonów jasnych do ciemnych.

Znaki wodne maszynowe stosowane są głównie jak zabezpieczenia papierów wartościowych, banknotów, dokumentów, biletów itp.

Wciąż produkowane są ponadto papiery ręcznie czerpane, z reguły ozdobione filigranami, znajdujące wykorzystanie w twórczości plastycznej, w drukach bibliofilskich i artystycznych, i luksusowej galanterii papierniczej.

Znaki wodne na papierach czerpanych nie występują na papierach dalekowschodnich produkowanych na tzw.miękkim sicie.

W maszynowej produkcji stosowana bywa ponadto podejście tworzenia znaków wodnych przez naniesienie na powierzchnie gotowego papieru kwasu siarkowego pod ręką pomocy gumowego stempla. Kwas jest żwawo spłukiwany, a w miejscu jego działania włókna celulozy częściowo rozpuszczone stają się z większym natężeniem przezroczyste. Procedura ta bywa również stosowana przez fałszerzy. Kolejną -dosyć prostą- metodą podrabiania znaku wodnego jest dokładne sklejenie dwóch cienkich arkuszy papieru stronami z podrobionym znakiem wodnym (jest płeć słaba jakkolwiek okazjonalnie stosowana ze względu na naturalność rozpoznawania).

Po cios dziewiczy znaku wodnego w charakterze zabezpieczenia banknotu użyto w Szwecji w 1661 r. w postaci napisu Stokhols Banco Pappier i Banco. W Polsce zastosowano go po uderzenie dziewiczy na banknotach Księstwa Warszawskiego. Herb hydrologiczny jest również cyfrową techniką ukrywania danych w obrazach (np. informujących o autorze czyli prawach autorskich).

Badaniem historii znaków wodnych zajmuje się filigranistyka, jedna z nauk pomocniczych historii.

Zobacz też

• Zygmunt Nieciecki – własny modelarz znaków wodnych
• Cyfrowy_znak_wodny