test

Różne Style Ascii-art

ASCII-art wykonane za pomocą znaków unicode

ASCII-Art to procedura tworzenia niezwykle prostych rysunków w programach komputerowych, w których pracuje się z tekstem (np. edytory, programy pocztowe, itp.). Rysunki te są układane za pomocą zwykłych znaków ASCII, stawianych na obszarze o stałej szerokości kolumn (stałej ilości znaków w każdym wierszu) zaś o stałej wysokości znaków (tym samym stopniu pisma). Tego typu podejście tworzenia grafiki, a dość jej symbolizowania, nosi nazwę semigrafiki. Oryginalnie rysunki ASCII-Art tworzono w programach pracujących w trybie tekstowym, z czasami zaczęto wyrabiać je również w programach pracujących w trybie graficznym, wykorzystując fonty o stałym kroju pisma.

ASCII-Art były zrazu tworzone z myślą o wydrukowaniu ich na drukarkach znakowych a nie graficznych. Aktualnie stosowane są również np. w sygnaturkach programów pocztowych. Nieraz prawidłowe rozumienie tych rysunków wymaga sporej wyobraźni.

Najlepszym przykładem prostych ASCII-Art mogą być popularne w internecie emotikony

W programach w trybie tekstowym semigrafika ASCII-Art była specjalistyczna dopiero co do jednego koloru, tak więc z niekiedy rozwinęła się również jej metamorfoza ANSI Art, umożliwiająca asortyment innych kolorów na rzecz znaków, atrybutów ich wyświetlania (jasności, migania), i umożliwiająca proste animacje na zasadzie ustalania kolejności pojawiania się znaków na ekranie monitora komputerowego, acz nie jest to tak bardzo popularne jakże potoczny Ascii Art.

Przykład rysunku ASCII-art przedstawiającego krowę i kozę:

(__)
(oo)
/——-\/ )/
/ | || Y\_/
* ||—-|| /~\
~~ ~~

Odtwarzacz MPlayer posiada opcję przetwarzania obrazu odtwarzanego filmu na ASCII-Art w czasie rzeczywistym za pomocą wtyczek wyjściowych AAlib (ASCII-Art) i caca (Color ASCII-Art).

W Sieci wolno wykryć multum przykładów ASCII-Art, które jest dozwolone wyczerpać do swoich celów (np. do wbudowania w sygnaturkę). W sytuacji, podczas gdy uzyskanie zgody autora nie jest możliwe (czy też skryba nie jest popularny) Netykieta dopuszcza takie eksploatacja poniżej warunkiem nieusuwania z obrazka podpisu twórcy (dwie-trzy, rzadziej więcej liter wkomponowanych w obrazek).

Zobacz też

• FIGlet

Linki zewnętrzne

• Więcej o ASCII-Art
• ASCII Art Wiki

Algorytm Floyda-Steinberga to obrobiony w roku 1975 model redukcji palety tonalnej albo barwnej obrazu (kwantowanie) do tego stopnia, by zmniejszyć błąd (różnicę wśród obrazem w ograniczonej palecie, a oryginałem) przez sterowany rozproszenie pikseli w ograniczonej palecie. Jest to jeden z w największym stopniu popularnych w grafice komputerowej algorytmów rozpraszania (ang. dithering).

Obraz oryginalny

Obraz w palecie ograniczonej (web safe), bez użycia algorytmu F-S

Obraz w palecie ograniczonej (web safe), wywiany algorytmem F-S

Podstawą algorytmu Floyda-Steinberga jest rozpraszanie błędu. Informacja jest zależność kwantyzująca przypisująca dowolnej barwie - barwę z palety docelowej. Piksele obrazu przetwarzane są w kolejnych rzędach, od lewej do prawej. Na rzecz każdego przetworzonego piksela obliczany jest błąd, alias sprzeczność pośród wynikiem funkcji kwantyzującej, a oryginalną barwą (w przypadku monochromatycznym jest to pojedyncza wartość, na rzecz przestrzeni RGB - trzy, na rzecz CMYK - czwórka). Walor tej różnicy jest odtąd dodawana z odpowiednimi współczynnikami do wartości nadal nie przetworzonych pikseli sąsiadujących z danym (statystycznie przyjmuje się okolica 3×3 bądź 4×4). Bowiem kwota współczynników jest równa 1, umiarkowany błąd do środka sąsiedztwa dowolnego piksela jest będący zerem - podczas gdy punkt zostanie za bardzo rozjaśniony, jego sąsiedzi zostaną przyciemnieni i w przeciwieństwie. W praktyce błąd przenigdy nie jest będący zerem z powodu błędów zaokrągleń i efektów brzegowych, aliści wizualnie film przypomina oryginał.

Algorytm Floyda-Steinberga stosuje się obok dostosowywaniu obrazu do formatu zapisu bądź środek masowego przekazu o ograniczonej palecie barwnej (struktura danych GIF, niektóre drukarki atramentowe.