Algorytm Floyda-Steinberga
Algorytm Floyda-Steinberga to obrobiony w roku 1975 model redukcji palety tonalnej albo barwnej obrazu (kwantowanie) do tego stopnia, by zmniejszyć błąd (różnicę wśród obrazem w ograniczonej palecie, a oryginałem) przez sterowany rozproszenie pikseli w ograniczonej palecie. Jest to jeden z w największym stopniu popularnych w grafice komputerowej algorytmów rozpraszania (ang. dithering).
Obraz oryginalny
Obraz w palecie ograniczonej (web safe), bez użycia algorytmu F-S
Obraz w palecie ograniczonej (web safe), wywiany algorytmem F-S
Podstawą algorytmu Floyda-Steinberga jest rozpraszanie błędu. Informacja jest zależność kwantyzująca przypisująca dowolnej barwie - barwę z palety docelowej. Piksele obrazu przetwarzane są w kolejnych rzędach, od lewej do prawej. Na rzecz każdego przetworzonego piksela obliczany jest błąd, alias sprzeczność pośród wynikiem funkcji kwantyzującej, a oryginalną barwą (w przypadku monochromatycznym jest to pojedyncza wartość, na rzecz przestrzeni RGB - trzy, na rzecz CMYK - czwórka). Walor tej różnicy jest odtąd dodawana z odpowiednimi współczynnikami do wartości nadal nie przetworzonych pikseli sąsiadujących z danym (statystycznie przyjmuje się okolica 3×3 bądź 4×4). Bowiem kwota współczynników jest równa 1, umiarkowany błąd do środka sąsiedztwa dowolnego piksela jest będący zerem - podczas gdy punkt zostanie za bardzo rozjaśniony, jego sąsiedzi zostaną przyciemnieni i w przeciwieństwie. W praktyce błąd przenigdy nie jest będący zerem z powodu błędów zaokrągleń i efektów brzegowych, aliści wizualnie film przypomina oryginał.
Algorytm Floyda-Steinberga stosuje się obok dostosowywaniu obrazu do formatu zapisu bądź środek masowego przekazu o ograniczonej palecie barwnej (struktura danych GIF, niektóre drukarki atramentowe.