Bufor Z
Scena trójwymiarowa (góra), zestaw bufora Z (dół)
Bufor Z (roztwór buforowy głębokości) - wykorzystywany w systemach wyświetlających obrazy trójwymiarowe, przechowuje współrzędną Z (głębokość, dystans od obserwatora) na rzecz każdego piksela obrazu. Stawianie pojedynczego piksela przebiega wedle algorytmu: pod warunkiem współrzędna Z danego piksela jest mniejsza od współrzędnej Z zapisanej w buforze (punkt znajduje się bliżej obserwatora) jest dozwolone wybudować punkt i uaktualnić napis w buforze.
Dzięki temu uzyskuje się odpowiedni obraz filmowy, tzn. taki, w którym obiekty trójwymiarowe są prezentowane zgodnie z ich wzajemnymi relacjami przesłaniania.
Zalety metody:
- łatwa do realizacji sprzętowej, w tym momencie uniwersalnie stosowana przez producentów kart graficznych;
- nieprzezroczyste obiekty trójwymiarowe mogą być rasteryzowane w dowolnej kolejności.
Wady:
- dodatkowa pamięć;
- liczba bitów przeznaczona na zapisanie współrzędnej Z determinuje pilność; ze względu na niewystarczającą precyzję mogą zalegać błędy w wyświetlaniu wielokątów leżących na jednej płaszczyźnie (ang. z fighting):
- algorytmy rasteryzujące muszą i określać wielkość współrzędną Z;
- zawsze muszą stać się przejrzane wszystkie piksele, które wiadomy cel warstwa na obrazie;
- dopiero po przetworzeniu wszystkich nieprzezroczystych obiektów mogą stać się narysowaniu obiekty przezroczyste, prócz tego muszą być wyświetlane w kolejności od najdalszego do najbliższego
Zobacz też
- bufor szablonowy
- usuwanie niewidocznych powierzchni